مطالبی پیرامون صنعت معماری

کولوسئوم یا آمفی تئاتر فلاویان در رم یک آمفی تئاتر به یاد ماندنی است که در قرن اول پس از میلاد ساخته شده و یکی از پربازدیدترین مکان‌های باستان‌شناسی در جهان است.

نام کولوسئوم در قرون وسطی متولد شد، اصطلاحی که رومیان باستان آن را با آن سازه می نامیدند در واقع Amphitheatrum Flavium بود که از نام سلسله فلاویان که سه امپراتوری که بنا تحت آن ساخته شد به آن تعلق داشتند: Vespasian، Titus و دومیتیان

محل آمفی تئاتر دریاچه مصنوعی بخشی از Domus Aurea بود، اقامتگاه عظیمی که توسط امپراتور نرون در نزدیکی فروم رومی ساخته شد.
کار ساخت و ساز در سال 72 بعد از میلاد در زمان وسپاسیان آغاز شد و ساختمان در سال 82 در زمان دومیتیان تکمیل شد. منابع مالی عمدتاً از غنایم جنگی، از جمله غارت اورشلیم در سال 70 پس از میلاد به دست آمده است. منشأ نام قرون وسطایی کولوسئوم نامشخص است، این نام می تواند ناشی از اندازه "عظیم" ساختمان یا وجود یک مجسمه برنزی غول پیکر باشد. نرو در این نزدیکی ایستاده است.

کولوسئوم بزرگترین آمفی تئاتری است که تا به حال ساخته شده است و می تواند تا 50000 تماشاگر را در خود جای دهد (برخی از محققان تعداد حتی بیشتر از آن را حدود 70000 تخمین می زنند).
برای تحت کنترل نگه داشتن چنین تعداد زیادی تماشاگر، صندلی‌ها و بخش‌ها با شماره مرجعی که روی نوعی «بلیط» که تماشاگران باید تهیه می‌کردند نشان داده می‌شدند تا بتوانند از قبل بدانند مکان مشخص شده را دقیقاً کجا پیدا کنند. ، به گونه ای که چندان متفاوت از آنچه در استادیوم ها و تئاترهای مدرن اتفاق می افتد نیست. آثار رنگ قرمز مورد استفاده برای علامت گذاری این شماره صندلی هنوز قابل مشاهده است.
شخصیت‌های مهم روم برای آنها صندلی‌هایی در نظر گرفته بودند که به‌جای تعداد، با نام یا منصب دولتی مشخص می‌شد، از جمله جعبه مخصوصی که به امپراتور و مهمانانش اختصاص داده شده بود.
بهترین موقعیت ها در ردیف های پایین سالن بود، در حالی که در قسمت بالایی برای پلبس در نظر گرفته شده بود. سیستم پیچیده «بلیت‌فروشی» نیز ضروری بود، زیرا نمایش‌ها همیشه رایگان و در نتیجه بسیار پرطرفدار بودند، بنابراین در آن زمان ضروری تلقی می‌شد که اشراف و شخصیت‌ها را به بخش‌هایی که برای آنها اختصاص داده شده بود هدایت کرد و طبقات مختلف اجتماعی را با هم مخلوط نکردند.

بازسازی ظاهر اصلی کولوسئوم، از مدل معماری امپراتوری روم که در موزه تمدن روم به نمایش گذاشته شده است. در گوشه سمت راست بالا به مجسمه عظیم NErone توجه کنید که ممکن است نام آمفی تئاتر در قرون وسطی از آن گرفته شده باشد.

از دوران طلایی تا افول کولوسئوم

جاذبه‌های محبوبی که در آمفی‌تئاتر فلاویان رخ می‌داد شامل مبارزات گلادیاتورها، نبردهای شبیه‌سازی شده (شامل نبردهای دریایی، ناوماکیا )، اعدام‌ها و جنگ حیوانات، و همچنین رویدادهای خونین کمتری مانند نمایش‌های تئاتر، اجرای سیرک و مسابقات ورزشی بود.
انواع مختلفی از نمایش‌ها در یک روز به تناوب تغییر می‌کردند، بنابراین نیاز به سیستم پیچیده‌ای از فضاهای خدماتی، راهروها و سکوهای متحرک (که عمدتاً با استفاده از سلاح‌ها با کمک وزنه‌های تعادل برافراشته می‌شوند) در زیرزمین قرار دارند، که بقایای آن‌ها را امروزه در مرکز آمفی تئاتر به دلیل از بین رفتن کف چوبی پوشیده از شن و ماسه که زمانی عرصه را تشکیل می داده است (اصطلاح مدرن عرصهدر واقع از همان کلمه لاتین به معنای شن گرفته شده است. سپس یک گذرگاه زیرزمینی، سطح زیرزمینی کولوسئوم را به محل نزدیکی گلادیاتورها، معروف به لودوس مگنوس ، متصل کرد.

تا آنجا که می دانیم، آخرین نمایش های شناخته شده در کولوسئوم در سال 523 انجام شد ، اگرچه ممکن است که این سازه برای مدتی به طور پراکنده استفاده می شده است.
پایان آمفی تئاتر به عنوان مکانی برای سرگرمی عمومی پیامد یک سری عوامل بود: افول و "سقوط" امپراتوری روم غربی در طول قرن پنجم، و در نتیجه سقوط تعداد ساکنان رم از بیش از یک میلیون نفر از قرن اول تا چند ده هزار نفر - که باعث شد آمفی تئاتر بزرگ باشد و استفاده از آن چندان راحت نباشد - و نارضایتی روحانیون مسیحی و حاکمان "بربر" جدید نسبت به نمایش های خونینی که ثروت آنها را به نمایش گذاشتند. آمفی تئاتر فلاویان و در نهایت به پایان بازی های گلادیاتوری در تمام قلمروهای امپراتوری سابق منجر شد.

به عنوان مثال، این تئودوریک بزرگ در سال 523 به کنسول رم، فلاویوس آنیسیوس ماکسیموس، در مورد آمفی تئاتر فلاویوس و اجرای آن در اعطای آخرین مجوز برای مبارزه همزمان بین انسان و حیوانات می نویسد و به شدت از چنین استفاده ای انتقاد می کند. .

"Actus detestabilis, certamen infelix, cum feris velle contendere (...) hunc ludum crudelem, sanguinariam voluptatem, impiam fetarem, humanam, ut ita dixerim, feritatem (...) Hoc Titi potentia principalis, divitiarum profusumaurde فیریوم پوتوئیست. (…) خطای او ممکن است! Si esset ullus aequitatis intuitus, tantae divitiae pro vita mortalium deberent dari, quantae in mortes hominum viidentur effundi "

«(چه) عمل نفرت انگیز و رقابت ناگوار (این است) جنگ با حیوانات وحشی (...) یک بازی بی رحمانه، یک سرگرمی خونین، یک دین کفرآمیز، یک حیوان کفرآمیز انسانی که می توان آن را نامید (...) تیتو با قدرت مطلق خود ، برای ساختن (این) ساختمانی آنچنان رودخانه پولی هدر داد که برای ساختن یک سرمایه کامل کافی بود (...) افسوس که چه گناه شرم آور بشریت! اگر حتی یک ایده مبهم از عدالت وجود داشت، باید به اندازه ثروت برای بهبود زندگی انسان ها سرمایه گذاری می شد که در مرگ آنها هدر می رفت. لاتین نویسنده)

برای صدها سال، از قرن ششم تا هجدهم، این ساختمان باشکوه به عنوان معدنی برای شکار مصالح ساختمانی و عناصر تزئینی مورد استفاده قرار گرفت. در همان زمان، آمفی تئاتر ویران شده برای عملکردهای مختلف اقتباس شد، تا حدی به خانه تبدیل شد، و گاهی اوقات هنوز به عنوان یک مکان نمایش بداهه استفاده می شود. اما در درجه اول به عنوان نوعی پس‌زمینه دیدنی برای جشن‌های مذهبی و مناظر زیبا از شهر رم دیده می‌شد.

پس از تخریب به مدت 1200 سال، در سال 1749 فرمان پاپ بندیکت چهاردهم آمفی تئاتر باستانی را تقدیس کرد، بنابراین سلب مالکیت بیشتر آن و شروع روند بازسازی ساختمان ممنوع شد.
در نیمه دوم قرن نوزدهم، اندکی پس از اعلام پادشاهی ایتالیا، کولوسئوم به زور تقدس زدایی شد و به یک بنای تاریخی عمومی متعلق به دولت تبدیل شد.

نمای مقطعی از آمفی تئاتر فلاویان که همچنین بخشی از "ولاریوم" را نشان می دهد.

کولوسئوم و طاق کنستانتین در اوایل قرن هجدهم در نقاشی هنرمند هلندی کاسپار ون ویتل (حدود 1707)

بازسازی فرضی مراحل ساخت آمفی تئاتر فلاویان

تصویر فانتزی هنرمند ناشناس از دعوای انسان و حیوان در داخل کولوسئوم، c. 1930

نمای غار و عرصه کولوسئوم امروزی؛ عکس: daisy.images

معماری آمفی تئاتر فلاویان

در دوران باستان، کولوسئوم بسیار متفاوت از آنچه امروز می بینیم به نظر می رسید. ظاهر کنونی آن نتیجه 20 قرن پیری، غارت و زمین لرزه های مختلفی است که در سال های 442، 484، 851، 1231، 1255، 1349 و 1703 در رم رخ داد. زلزله 851 ویرانگر ویژه ای بود و باعث سقوط شد. از دو راسته طاق های فوقانی در ضلع جنوبی، وجهه نامتقارن را به ساختمان می بخشد که امروزه هم می بینیم.

آمفی تئاتر فلاویان یک حلقه بیضی شکل عظیم به ارتفاع 52 متر و با محیطی 527 متر بود که با سنگ مرمر و سنگ تراورتن پوشیده شده بود و با مجسمه ها، نقش برجسته ها، نقاشی های دیواری و مجموعه ای از سپرهای برنزی طلاکاری شده به نام کلیپی تزئین شده بود.

محیط ساختمان با سه مرتبه 80 دهانه قوسی بزرگ و یک اتاق زیر شیروانی که با 40 پنجره مستطیل شکل کوچکتر مشخص شده است، مشخص شده است. از پایین به بالا، سه سری دهانه به ترتیب با ستون‌های توسکانی، یونی و کورنتی قاب‌بندی شده‌اند که چهارمین با ستون‌های ساده قاب می‌شود. در مرکز آمفی تئاتر یک میدان بیضی شکل قرار دارد که محورهای اصلی و فرعی آن به ترتیب 86 و 54 متر است و مساحت آن تقریباً معادل 12 زمین تنیس است.

ساختار بالای زمین کولوسئوم از مجموعه ای از ستون های تراورتن تشکیل شده است که با طاق های متقاطع (از اولین نمونه های ساخته شده تا کنون) از opus caementicium ، جد رومی بتن مدرن ساخته شده اند. قسمت قابل رویت بنا بر روی یک حلقه پی عظیم به ضخامت 30 متر و ارتفاع 13 متر استوار است که از بتن (بیشتر قسمتها)، آجر و انواع سنگ از جمله سنگ تراورتن، بازالت و توف ساخته شده است. استحکام این سازه توضیح می دهد که چرا - علیرغم قدمت آن، بر بستر دریاچه و زلزله های مختلف ساخته شده است - این آمفی تئاتر حداقل از نظر ساختاری هنوز در وضعیت نسبتاً خوبی قرار دارد.

تفاوت چندانی با استادیوم‌های امروزی نداشت، اما عموم مردم از طریق یک سیستم گردشی متشکل از گالری‌های توزیع محیطی، پله‌ها و گذرگاه‌هایی به نام vomitoria (یک اصطلاح لاتین نسبتاً کنایه‌آمیز که به جمعیت زیادی اشاره می‌کرد که به نظر می‌رسید در داخل سالن «استفراغ» می‌کنند، به طبقات دسترسی پیدا می‌کردند.

برای محافظت از مردم در برابر هوای بد و گرمای خورشید، سالن آمفی تئاتر را می توان تا حدی با یک پرده حلقوی به نام ولاریوم پوشاند که به یک سری تیرهای چوبی در طبقه بالای ساختمان متصل می شود.

ضلع شمالی کولوسئوم بهترین ایده را از نحوه ظاهر کولوسئوم در دوران باستان به ما می دهد. منبع عکس: دفتر مطبوعاتی سرمایه گذاری روما

طرح کلی کولوسئوم در یک بررسی اخیر؛ منبع تصویر: MIBACT

ارتفاع خارجی (کامل و جزئیات) کولوسئوم. منبع تصویر: MIBACT

بروشور داخلی (کامل و مفصل)؛ منبع تصویر: MIBACT

کولوسئوم، مقطع حفره

تصویر یک "vomitorium" از یکی از گالری های گردشی؛ عکس: سارا لاروزا

بازدید از بنای تاریخی

کولوسئوم با بیش از 6 میلیون بازدید کننده در سال 2016 (همراه با فوروم رومی و پالاتین، بلیط ترکیبی است) یکی از پربازدیدترین مکان های باستان شناسی جهان است. به دلیل مسائل حفاظتی و دلایل ایمنی، دسترسی به بنای تاریخی در حال حاضر به 3000 نفر در یک زمان محدود شده است.

کولوسئوم با بیش از 6 میلیون بازدید کننده در سال 2016 (همراه با فروم رومی و تپه پالاتین، بلیط یکسان برای این سه سازه معتبر است)، یکی از پربازدیدترین مکان های باستان شناسی در جهان است. به دلایل حفاظتی و ایمنی، در حال حاضر دسترسی به بنای تاریخی به 3000 نفر به طور همزمان محدود شده اس

برخلاف دیگر آمفی تئاترهای رومی، برای مثال Arena di Verona، امروزه به ندرت به عنوان مکانی برای اجرا استفاده می شود. با این حال نمایشگاه های موضوعی موقت و فعالیت های آموزشی اغلب در آنجا برگزار می شود.
بازدید معمولی از آمفی تئاتر فلاویاناین شامل دسترسی به گالری های توزیع، حفره و بخشی از مناطق خدماتی زیرزمینی است که زمانی در زیر محوطه قرار داشتند. با توجه به محبوبیت کولوسئوم به عنوان یک جاذبه توریستی، توصیه می کنیم که بازدید خود را از قبل (از طریق اینترنت یا تلفن) رزرو کنید. توالت، رخت‌کن، راهنمای صوتی، و یک کتاب‌فروشی در محل موجود است. بسیاری از بخش‌های ساختمان با ویلچر قابل دسترسی است. کنترل های امنیتی در ورودی کاملاً محکم است، کوله پشتی و کیف های بزرگ، چرخ دستی، بطری و مشروبات الکلی داخل سازه مجاز نیستند.

یک کنجکاوی: کولوسئوم به عنوان لوکیشن در بسیاری از فیلم ها استفاده شده است ، از جمله تعطیلات رومی (1953، با بازی گریگوری پک و آدری هپبورن)، آمریکایی در رم (1954، با آلبرتو سوردی)، راه اژدها (1972، با بازی بروس). لی و چاک نوریس)، گلادیاتور (2000، با بازی راسل کرو، اگرچه کولوسئوم در یک مجموعه بازسازی شد)، و جامپر (2008، با بازی هایدن کریستنسن و ساموئل ال جکسون)

یک کنجکاوی: کولوسئوم به عنوان لوکیشن در بسیاری از فیلم ها استفاده شده است ، از جمله Vacanze Romane (1953، با گریگوری پک و آدری هپبورن)، Un Americano a Roma (1954، با آلبرتو سوردی)، Le Streghe - La Terra که از ماه دیده می شود. (1964، با توتو و سیلوانا ماگانو، به کارگردانی پیر پائولو پازولینی)، فریاد چن نیز غرب را به وحشت می اندازد (1972، با بروس لی و چاک نوریس)، ایل گلادیاتور (2000، با راسل کرو، حتی اگر کولوسئوم در واقع یک استودیو باشد. بازسازی)، و جامپر - بدون مرز (2008، با هیدن کریستنسن و ساموئل ال. جکسون).

دعوای بروس لی و چیک نوریس در کولوسئوم در صحنه ای از فیلم "فریاد چن حتی غرب را هم وحشت می کند" (1972)

یکی از راهروهای توزیع طاقدار کولوسئوم؛ عکس: بنجامین کینگ

کتابفروشی الکتا در داخل کولوسئوم؛ منبع عکس: Electa

گالری تصاویر

نمای هوایی از غرب؛ عکس: عکاسی دورلی

نمایی از Via dei Fori Imperiali. عکس: پل کلی

کولوسئوم و طاق کنستانتین (در سمت چپ)؛ عکس: Isriya Paireepairit

نماهای داخلی از گالری اول; عکس: Isriya Paireepairit

نمایی از جنوب غربی؛ عکس: Isriya Paireepairit

سمت شمال شرقی در غروب آفتاب؛ عکس عکس:] V [orlock Zernebock

کولوسئوم یا آمفی تئاتر فلاویان در رم یک آمفی تئاتر به یاد ماندنی است که در قرن اول پس از میلاد ساخته شده و یکی از پربازدیدترین مکان‌های باستان‌شناسی در جهان است.

نام کولوسئوم در قرون وسطی متولد شد، اصطلاحی که رومیان باستان آن را با آن سازه می نامیدند در واقع Amphitheatrum Flavium بود که از نام سلسله فلاویان که سه امپراتوری که بنا تحت آن ساخته شد به آن تعلق داشتند: Vespasian، Titus و دومیتیان

محل آمفی تئاتر دریاچه مصنوعی بخشی از Domus Aurea بود، اقامتگاه عظیمی که توسط امپراتور نرون در نزدیکی فروم رومی ساخته شد.
کار ساخت و ساز در سال 72 بعد از میلاد در زمان وسپاسیان آغاز شد و ساختمان در سال 82 در زمان دومیتیان تکمیل شد. منابع مالی عمدتاً از غنایم جنگی، از جمله غارت اورشلیم در سال 70 پس از میلاد به دست آمده است. منشأ نام قرون وسطایی کولوسئوم نامشخص است، این نام می تواند ناشی از اندازه "عظیم" ساختمان یا وجود یک مجسمه برنزی غول پیکر باشد. نرو در این نزدیکی ایستاده است.

کولوسئوم بزرگترین آمفی تئاتری است که تا به حال ساخته شده است و می تواند تا 50000 تماشاگر را در خود جای دهد (برخی از محققان تعداد حتی بیشتر از آن را حدود 70000 تخمین می زنند).
برای تحت کنترل نگه داشتن چنین تعداد زیادی تماشاگر، صندلی‌ها و بخش‌ها با شماره مرجعی که روی نوعی «بلیط» که تماشاگران باید تهیه می‌کردند نشان داده می‌شدند تا بتوانند از قبل بدانند مکان مشخص شده را دقیقاً کجا پیدا کنند. ، به گونه ای که چندان متفاوت از آنچه در استادیوم ها و تئاترهای مدرن اتفاق می افتد نیست. آثار رنگ قرمز مورد استفاده برای علامت گذاری این شماره صندلی هنوز قابل مشاهده است.
شخصیت‌های مهم روم برای آنها صندلی‌هایی در نظر گرفته بودند که به‌جای تعداد، با نام یا منصب دولتی مشخص می‌شد، از جمله جعبه مخصوصی که به امپراتور و مهمانانش اختصاص داده شده بود.
بهترین موقعیت ها در ردیف های پایین سالن بود، در حالی که در قسمت بالایی برای پلبس در نظر گرفته شده بود. سیستم پیچیده «بلیت‌فروشی» نیز ضروری بود، زیرا نمایش‌ها همیشه رایگان و در نتیجه بسیار پرطرفدار بودند، بنابراین در آن زمان ضروری تلقی می‌شد که اشراف و شخصیت‌ها را به بخش‌هایی که برای آنها اختصاص داده شده بود هدایت کرد و طبقات مختلف اجتماعی را با هم مخلوط نکردند.

بازسازی ظاهر اصلی کولوسئوم، از مدل معماری امپراتوری روم که در موزه تمدن روم به نمایش گذاشته شده است. در گوشه سمت راست بالا به مجسمه عظیم NErone توجه کنید که ممکن است نام آمفی تئاتر در قرون وسطی از آن گرفته شده باشد.

از دوران طلایی تا افول کولوسئوم

جاذبه‌های محبوبی که در آمفی‌تئاتر فلاویان رخ می‌داد شامل مبارزات گلادیاتورها، نبردهای شبیه‌سازی شده (شامل نبردهای دریایی، ناوماکیا )، اعدام‌ها و جنگ حیوانات، و همچنین رویدادهای خونین کمتری مانند نمایش‌های تئاتر، اجرای سیرک و مسابقات ورزشی بود.
انواع مختلفی از نمایش‌ها در یک روز به تناوب تغییر می‌کردند، بنابراین نیاز به سیستم پیچیده‌ای از فضاهای خدماتی، راهروها و سکوهای متحرک (که عمدتاً با استفاده از سلاح‌ها با کمک وزنه‌های تعادل برافراشته می‌شوند) در زیرزمین قرار دارند، که بقایای آن‌ها را امروزه در مرکز آمفی تئاتر به دلیل از بین رفتن کف چوبی پوشیده از شن و ماسه که زمانی عرصه را تشکیل می داده است (اصطلاح مدرن عرصهدر واقع از همان کلمه لاتین به معنای شن گرفته شده است. سپس یک گذرگاه زیرزمینی، سطح زیرزمینی کولوسئوم را به محل نزدیکی گلادیاتورها، معروف به لودوس مگنوس ، متصل کرد.

تا آنجا که می دانیم، آخرین نمایش های شناخته شده در کولوسئوم در سال 523 انجام شد ، اگرچه ممکن است که این سازه برای مدتی به طور پراکنده استفاده می شده است.
پایان آمفی تئاتر به عنوان مکانی برای سرگرمی عمومی پیامد یک سری عوامل بود: افول و "سقوط" امپراتوری روم غربی در طول قرن پنجم، و در نتیجه سقوط تعداد ساکنان رم از بیش از یک میلیون نفر از قرن اول تا چند ده هزار نفر - که باعث شد آمفی تئاتر بزرگ باشد و استفاده از آن چندان راحت نباشد - و نارضایتی روحانیون مسیحی و حاکمان "بربر" جدید نسبت به نمایش های خونینی که ثروت آنها را به نمایش گذاشتند. آمفی تئاتر فلاویان و در نهایت به پایان بازی های گلادیاتوری در تمام قلمروهای امپراتوری سابق منجر شد.

به عنوان مثال، این تئودوریک بزرگ در سال 523 به کنسول رم، فلاویوس آنیسیوس ماکسیموس، در مورد آمفی تئاتر فلاویوس و اجرای آن در اعطای آخرین مجوز برای مبارزه همزمان بین انسان و حیوانات می نویسد و به شدت از چنین استفاده ای انتقاد می کند. .

"Actus detestabilis, certamen infelix, cum feris velle contendere (...) hunc ludum crudelem, sanguinariam voluptatem, impiam fetarem, humanam, ut ita dixerim, feritatem (...) Hoc Titi potentia principalis, divitiarum profusumaurde فیریوم پوتوئیست. (…) خطای او ممکن است! Si esset ullus aequitatis intuitus, tantae divitiae pro vita mortalium deberent dari, quantae in mortes hominum viidentur effundi "

«(چه) عمل نفرت انگیز و رقابت ناگوار (این است) جنگ با حیوانات وحشی (...) یک بازی بی رحمانه، یک سرگرمی خونین، یک دین کفرآمیز، یک حیوان کفرآمیز انسانی که می توان آن را نامید (...) تیتو با قدرت مطلق خود ، برای ساختن (این) ساختمانی آنچنان رودخانه پولی هدر داد که برای ساختن یک سرمایه کامل کافی بود (...) افسوس که چه گناه شرم آور بشریت! اگر حتی یک ایده مبهم از عدالت وجود داشت، باید به اندازه ثروت برای بهبود زندگی انسان ها سرمایه گذاری می شد که در مرگ آنها هدر می رفت. لاتین نویسنده)

برای صدها سال، از قرن ششم تا هجدهم، این ساختمان باشکوه به عنوان معدنی برای شکار مصالح ساختمانی و عناصر تزئینی مورد استفاده قرار گرفت. در همان زمان، آمفی تئاتر ویران شده برای عملکردهای مختلف اقتباس شد، تا حدی به خانه تبدیل شد، و گاهی اوقات هنوز به عنوان یک مکان نمایش بداهه استفاده می شود. اما در درجه اول به عنوان نوعی پس‌زمینه دیدنی برای جشن‌های مذهبی و مناظر زیبا از شهر رم دیده می‌شد.

پس از تخریب به مدت 1200 سال، در سال 1749 فرمان پاپ بندیکت چهاردهم آمفی تئاتر باستانی را تقدیس کرد، بنابراین سلب مالکیت بیشتر آن و شروع روند بازسازی ساختمان ممنوع شد.
در نیمه دوم قرن نوزدهم، اندکی پس از اعلام پادشاهی ایتالیا، کولوسئوم به زور تقدس زدایی شد و به یک بنای تاریخی عمومی متعلق به دولت تبدیل شد.

نمای مقطعی از آمفی تئاتر فلاویان که همچنین بخشی از "ولاریوم" را نشان می دهد.

کولوسئوم و طاق کنستانتین در اوایل قرن هجدهم در نقاشی هنرمند هلندی کاسپار ون ویتل (حدود 1707)

بازسازی فرضی مراحل ساخت آمفی تئاتر فلاویان

تصویر فانتزی هنرمند ناشناس از دعوای انسان و حیوان در داخل کولوسئوم، c. 1930

نمای غار و عرصه کولوسئوم امروزی؛ عکس: daisy.images

معماری آمفی تئاتر فلاویان

در دوران باستان، کولوسئوم بسیار متفاوت از آنچه امروز می بینیم به نظر می رسید. ظاهر کنونی آن نتیجه 20 قرن پیری، غارت و زمین لرزه های مختلفی است که در سال های 442، 484، 851، 1231، 1255، 1349 و 1703 در رم رخ داد. زلزله 851 ویرانگر ویژه ای بود و باعث سقوط شد. از دو راسته طاق های فوقانی در ضلع جنوبی، وجهه نامتقارن را به ساختمان می بخشد که امروزه هم می بینیم.

آمفی تئاتر فلاویان یک حلقه بیضی شکل عظیم به ارتفاع 52 متر و با محیطی 527 متر بود که با سنگ مرمر و سنگ تراورتن پوشیده شده بود و با مجسمه ها، نقش برجسته ها، نقاشی های دیواری و مجموعه ای از سپرهای برنزی طلاکاری شده به نام کلیپی تزئین شده بود.

محیط ساختمان با سه مرتبه 80 دهانه قوسی بزرگ و یک اتاق زیر شیروانی که با 40 پنجره مستطیل شکل کوچکتر مشخص شده است، مشخص شده است. از پایین به بالا، سه سری دهانه به ترتیب با ستون‌های توسکانی، یونی و کورنتی قاب‌بندی شده‌اند که چهارمین با ستون‌های ساده قاب می‌شود. در مرکز آمفی تئاتر یک میدان بیضی شکل قرار دارد که محورهای اصلی و فرعی آن به ترتیب 86 و 54 متر است و مساحت آن تقریباً معادل 12 زمین تنیس است.

ساختار بالای زمین کولوسئوم از مجموعه ای از ستون های تراورتن تشکیل شده است که با طاق های متقاطع (از اولین نمونه های ساخته شده تا کنون) از opus caementicium ، جد رومی بتن مدرن ساخته شده اند. قسمت قابل رویت بنا بر روی یک حلقه پی عظیم به ضخامت 30 متر و ارتفاع 13 متر استوار است که از بتن (بیشتر قسمتها)، آجر و انواع سنگ از جمله سنگ تراورتن، بازالت و توف ساخته شده است. استحکام این سازه توضیح می دهد که چرا - علیرغم قدمت آن، بر بستر دریاچه و زلزله های مختلف ساخته شده است - این آمفی تئاتر حداقل از نظر ساختاری هنوز در وضعیت نسبتاً خوبی قرار دارد.

تفاوت چندانی با استادیوم‌های امروزی نداشت، اما عموم مردم از طریق یک سیستم گردشی متشکل از گالری‌های توزیع محیطی، پله‌ها و گذرگاه‌هایی به نام vomitoria (یک اصطلاح لاتین نسبتاً کنایه‌آمیز که به جمعیت زیادی اشاره می‌کرد که به نظر می‌رسید در داخل سالن «استفراغ» می‌کنند، به طبقات دسترسی پیدا می‌کردند.

برای محافظت از مردم در برابر هوای بد و گرمای خورشید، سالن آمفی تئاتر را می توان تا حدی با یک پرده حلقوی به نام ولاریوم پوشاند که به یک سری تیرهای چوبی در طبقه بالای ساختمان متصل می شود.

ضلع شمالی کولوسئوم بهترین ایده را از نحوه ظاهر کولوسئوم در دوران باستان به ما می دهد. منبع عکس: دفتر مطبوعاتی سرمایه گذاری روما

طرح کلی کولوسئوم در یک بررسی اخیر؛ منبع تصویر: MIBACT

ارتفاع خارجی (کامل و جزئیات) کولوسئوم. منبع تصویر: MIBACT

بروشور داخلی (کامل و مفصل)؛ منبع تصویر: MIBACT

کولوسئوم، مقطع حفره

تصویر یک "vomitorium" از یکی از گالری های گردشی؛ عکس: سارا لاروزا

بازدید از بنای تاریخی

کولوسئوم با بیش از 6 میلیون بازدید کننده در سال 2016 (همراه با فوروم رومی و پالاتین، بلیط ترکیبی است) یکی از پربازدیدترین مکان های باستان شناسی جهان است. به دلیل مسائل حفاظتی و دلایل ایمنی، دسترسی به بنای تاریخی در حال حاضر به 3000 نفر در یک زمان محدود شده است.

کولوسئوم با بیش از 6 میلیون بازدید کننده در سال 2016 (همراه با فروم رومی و تپه پالاتین، بلیط یکسان برای این سه سازه معتبر است)، یکی از پربازدیدترین مکان های باستان شناسی در جهان است. به دلایل حفاظتی و ایمنی، در حال حاضر دسترسی به بنای تاریخی به 3000 نفر به طور همزمان محدود شده اس

برخلاف دیگر آمفی تئاترهای رومی، برای مثال Arena di Verona، امروزه به ندرت به عنوان مکانی برای اجرا استفاده می شود. با این حال نمایشگاه های موضوعی موقت و فعالیت های آموزشی اغلب در آنجا برگزار می شود.
بازدید معمولی از آمفی تئاتر فلاویاناین شامل دسترسی به گالری های توزیع، حفره و بخشی از مناطق خدماتی زیرزمینی است که زمانی در زیر محوطه قرار داشتند. با توجه به محبوبیت کولوسئوم به عنوان یک جاذبه توریستی، توصیه می کنیم که بازدید خود را از قبل (از طریق اینترنت یا تلفن) رزرو کنید. توالت، رخت‌کن، راهنمای صوتی، و یک کتاب‌فروشی در محل موجود است. بسیاری از بخش‌های ساختمان با ویلچر قابل دسترسی است. کنترل های امنیتی در ورودی کاملاً محکم است، کوله پشتی و کیف های بزرگ، چرخ دستی، بطری و مشروبات الکلی داخل سازه مجاز نیستند.

یک کنجکاوی: کولوسئوم به عنوان لوکیشن در بسیاری از فیلم ها استفاده شده است ، از جمله تعطیلات رومی (1953، با بازی گریگوری پک و آدری هپبورن)، آمریکایی در رم (1954، با آلبرتو سوردی)، راه اژدها (1972، با بازی بروس). لی و چاک نوریس)، گلادیاتور (2000، با بازی راسل کرو، اگرچه کولوسئوم در یک مجموعه بازسازی شد)، و جامپر (2008، با بازی هایدن کریستنسن و ساموئل ال جکسون)

یک کنجکاوی: کولوسئوم به عنوان لوکیشن در بسیاری از فیلم ها استفاده شده است ، از جمله Vacanze Romane (1953، با گریگوری پک و آدری هپبورن)، Un Americano a Roma (1954، با آلبرتو سوردی)، Le Streghe - La Terra که از ماه دیده می شود. (1964، با توتو و سیلوانا ماگانو، به کارگردانی پیر پائولو پازولینی)، فریاد چن نیز غرب را به وحشت می اندازد (1972، با بروس لی و چاک نوریس)، ایل گلادیاتور (2000، با راسل کرو، حتی اگر کولوسئوم در واقع یک استودیو باشد. بازسازی)، و جامپر - بدون مرز (2008، با هیدن کریستنسن و ساموئل ال. جکسون).

دعوای بروس لی و چیک نوریس در کولوسئوم در صحنه ای از فیلم "فریاد چن حتی غرب را هم وحشت می کند" (1972)

یکی از راهروهای توزیع طاقدار کولوسئوم؛ عکس: بنجامین کینگ

کتابفروشی الکتا در داخل کولوسئوم؛ منبع عکس: Electa

گالری تصاویر

نمای هوایی از غرب؛ عکس: عکاسی دورلی

نمایی از Via dei Fori Imperiali. عکس: پل کلی

کولوسئوم و طاق کنستانتین (در سمت چپ)؛ عکس: Isriya Paireepairit

نماهای داخلی از گالری اول; عکس: Isriya Paireepairit

نمایی از جنوب غربی؛ عکس: Isriya Paireepairit

سمت شمال شرقی در غروب آفتاب؛ عکس عکس:] V [orlock Zernebock